Tacy już jesteśmy, że często robimy coś, co jest zakazane. Wszak zakazany owoc lepiej smakuje. Ale wcale nie zakazujemy wam przeczytać kilku wskazówek na temat tworzenia trybu rozkazującego.
W języku angielskim, kiedy zwracamy się do kogoś z poleceniem zrobienia czegoś, używamy czasownika w zwyklej formie bezokolicznika. Wygląda to zatem tak:
Bring me that book! – Przynieś mi tę książkę! albo: Przynieście mi tę książkę!
Give it to me! – Daj mi to! albo: Dajcie mi to!
Be polite! – Bądź grzeczny! albo: Bądźcie grzeczni!
Aby nieco złagodzić ostry ton trybu rozkazującego (imperative), dobrze jest użyć słowa please.
Sit down, please! – Usiadź, proszę! albo: Usiadźcie, proszę!
Jeżeli natomiast mamy zamiar zakazać komuś zrobienia czegoś, na początku zdania dodajemy do not albo skróconą wersję don’t.
Do not go there! Don’t go there! – Nie idź tam! albo: Nie idźcie tam!
Do not do that! Don’t do that! – Nie rób tego! albo: Nie róbcie tego!
Dla pierwszej osoby liczby mnogiej używamy konstrukcji let us, w skrócie let’s. Ma ona na celu najczęściej wyrażenie propozycji, np.
Let’s go to the cinema! – Chodźmy do kina!
Let’s have some coffee! – Napijmy się kawy!
Autor: Joanna Wons
Obrazek umieszczony dzięki uprzejmości funny.com.
