Po ostatnim „trudniejszym” temacie, jakim były mieszane tryby warunkowe dziś popatrzymy na podstawy, gdyż wierzymy, że tak jak matematyki nie sposób się nauczyć, nie opanowawszy takich podstaw, jak dodawanie i odejmowanie czy tabliczka mnożenia, tak i gramatyki angielskiej nie pojmie ten, kto nie ma w małym palcu odmiany czasownika „to be”.

Czasownik „to be” odmienia się w następujący sposób:

Forma twierdząca

Znając powyższy wzór odmiany, można już budować zdania oznajmujące:

She is a writer. = She’s a writer = Ona jest pisarką.

They are tired. = They’re tired. = Oni są zmęczeni.

Kiedy chcemy zadać pytanie z czasownikiem „to be”, musimy trzymać się następującego schematu:

wyraz pytający* + is/are/am + podmiot + pozostała część zdania

* czyli np. what, where, who itp., ale tylko w przypadku pytań szczegółowych, natomiast w pytaniach, które w języku polskim zaczynają się od słowa „czy”, czasownik „to be” stoi na początku zdania, np.

Are you an engineer? – Czy jesteś inżynierem?

Is she rich? – Czy ona jest bogata?

Where is my bag? – Gdzie jest moja torba?

Tworzenie przeczeń jest jeszcze łatwiejsze:

podmiot + am/is/are + not + pozostała część zdania

Poszczególne formy czasownika „to be” łączą się z „not”, tworząc następujące skróty:

Cóż… pozostaje życzyć miłej nauki.

Autorka: Aleksandra Brożek