Kiedy przed rzeczownikami dajemy „a” a kiedy „an” ?
Dlaczego mówimy „an hour” a dlaczego „a late hour” ?
Prosta zasada która pozwoli nam to zapamiętać.

Pamiętasz, że przed rzeczownikami policzalnymi w liczbie pojedynczej,
które nie są konkretne/określone, trzeba dodać „a” lub „an”? A pamiętasz,
kiedy dawać „a”, a kiedy „an”? Nauczono Cię, że jak rzeczownik zaczyna się
na samogłoskę, to dajemy „an”, tak? To dodatkowo pamiętaj, że wszystko tak
naprawdę zależy od WYMOWY, nie pisowni. Wszystko zależy od NASTĘPNEGO
DŹWIĘKU danego po „a”, a nie litery. Jak ten DŹWIĘK jest samogłoskowy
[czyli mówimy, używając zapisu literowego, nie fonetycznego:
a,ae,e,o,u,i:, krótkie i (bardzo podobne do polskiego y),a:,o:,u:,e:], to
dajemy „an”, a nie jak pierwsza litera rzeczownika jest samogłoską. Wtedy
jasne stają się takie przykłady jak:

an hour [bo czytamy „auer”]
a late hour
a university [bo czyta się „juniwersiti”]
an old university
a man
an honest man [bo czyta się „o:nest]

Zwróć uwagę, że we wszystkich przykładach (nie tylko tu podanych) to
wymowa następnego słowa po „a” dyktuje, czy mamy powiedzieć „a”, jak
zaczyna się ono na dźwięk spółgłoskowy, czy „an” – jak samogłoskowy.

To po prostu nic innego jak ułatwienie normalnej, płynnej wymowy, a nie
dodana na siłę zasada.