Najsłynniejszym z brytyjskich dramaturgów pozostaje William Szekspir, jednak ktokolwiek interesuje się teatrem, powinien wiedzieć też co nieco o innych autorach.

Koniec XIX wieku to okres rozkwitu teatru angielskiego, kiedy pojawiło się wielu nowych dramaturgów, powołano liczne towarzystwa teatralne, a na początku wieku XX zapoczątkowano też sezony szekspirowskie. W tym czasie powstało wiele nowych teatrów, między innymi w Glasgow i Liverpoolu. Na scenach zagościły utwory nowych twórców, w tym G.B Shawa.

G.B. Shaw to pochodzący z Irlandii reprezentant dramatu realistycznego oraz laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury za 1925 rok. Ceniono go za indywidualność twórczą i głoszenie filozofii „siły życiowej”. Początkowo krytykowany za intelektualne podejście do stosunków międzyludzkich oraz archetypiczne ukazanie bohaterów sztuk, w końcu stał się autorem rozpoznawalnym na całym świecie. Za jego najważniejsze dzieło uważa się Pigmaliona. Tytułowy bohater sztuki to profesor Higgins, który uczy biedną kwiaciarkę poprawnej wymowy i odpowiedniego zachowania. Shaw nawoływał do pacyfizmu, wyśmiewał ślepy patriotyzm, popierał filozofię F. Nietzschego i H. Bergsona. Pieniądze otrzymane przy wręczeniu Nagrody Nobla przeznaczył na stworzenie angielsko-skandynawskiego funduszu, wspierającego między innymi tłumaczy utworów Augusta Strindberga.

Z bardziej współczesnych dramaturgów w UK ceni się między innymi autora czeskiego pochodzenia, Toma Stopparda, który zdążył zebrać już nagrodę za najlepszy scenariusz oraz Oskara. Jego prawdziwe nazwisko to Tomáš Straussler. Najgłośniejsza sztuka Stopparda to Rosenkrantz i Guildenstern nie żyją, która stanowi rozbudowaną historię drugoplanowych postaci w Hamlecie. W 1990 powstał film pod tym samym tytułem, w którym odtwórcami głównych ról byli Gary Oldman i Tim Roth. Stoppard otrzymał za niego Złotego Lwa na Weneckim Festiwalu Filmowym.

Współcześnie na deskach teatrów na West Endzie można podziwiać też sztuki Tima Luscombe ze sztuką Plan Szumana. W utworze tym ukazano zmiany Unii Europejskiej poprzez przedstawienie historii Billa, urzędnika, który przeistacza się w pozbawionego złudzeń eurokratę. Pojawiające się w sztuce postaci dają widzowi brytyjski punkt widzenia na Unię Europejską. Sam Luscombe krytykuje brytyjską ignorancję wobec Europy, co odróżnia go od innych „wyspiarzy”.