Często zastanawiacie się pewnie kiedy podwoić ostatnią literę przed dodaniem końcówki. W niektórych podręcznikach jest napisane, że jak jest krótkie słowo, to należy podwoić. Trudno o mniej precyzyjną „zasadę”. Co to znaczy „krótkie słowo”? Jednosylabowe? Zarówno cook, talk, jak i swim są „krótkie” i jednosylabowe, a piszemy cooking, talking i swimming. Dlaczego zatem tylko przy swim podwoiliśmy ostatnią literę?

  

Poprawna zasada jest precyzyjna i prosta do zapamiętania, można ją nazwać „zasadą 1-1-1”. Jeśli słowo ma jedną sylabę, zakończone jest na 1 spółgłoskę, a poprzedzone jest 1 samogłoską i dodajemy końcówkę zaczynającą się na samogłoskę (np. -ing, -ed, -er, -est, -y), to podwajamy ostatnią literę.

Najlepiej zobrazować to na przykładach:

 

swim + ing = swimming

 

beg + ing = begging

 

plan + ed = planned

 

stop + ed = stopped

 

run + er = runner

 

up + er = upper

 

hot + est = hottest

 

thin + est = thinnest

 

sun + y = sunny

 

fog + y = foggy

 

Dlatego we wspomnianych wcześniej cook czy talk nie podwajamy ostatniej litery, bo nie podlegają zasadzie 1-1-1: cook ma 1 sylabę, na końcu 1 spółgłoskę, ale przedostatnie są 2 samogłoski obok siebie; talk ma 1 sylabę, ale 2 spółgłoski na końcu.

 

Warto również wspomnieć o zasadzie 2-1-1, gdzie jak łatwo się domyślić ze wzoru, tak samo się dzieje, gdy słowo ma 2 sylaby (i co bardzo ważne – ta druga sylaba jest akcentowa), zakończone jest na 1 samogłoskę, a poprzedzone jest 1 samogłoską i dodajemy końcówkę zaczynającą się na samogłoskę, to podwajamy ostatnią literę, np.:

 

begin + er = beginner

 

permit + er = permitted

 

Warto pamiętać, że to druga sylaba musi być akcentowana, bo jak jest pierwsza, to zasada 2-1-1 nie obowiązuje, np.:

 

visit + ed = visited